Voorlaatste dag

Gisteren had ik een afspraak met een Nederlander die hier in NZ een "zaak" heeft opgestart rond verlies en rouw (bedankt voor dit contact, Dirk en Lin). Het was interessant om eens van een Nederlander te horen hoe het er hier aan toe gaat. Ik heb ondertussen al zoveel verschillende mensen gehoord, dat ik alles wat bijeen kan kieperen, mixen en vergelijken.
Na dit gesprek had ik een afspraak met Ron Chambers (die niet lijkt op de beschrijving die Leentje en Michiel ons gaven), en dat was toch wel een beetje een succes. Hij benadrukte dat ik terug contact moest opnemen met hem zodra mijn registratie in orde is, en dat ze altijd wel enkele vacatures hebben. Hier is het zo dat ze al blij zijn als er 4 of 5 mensen op 1 vacature solliciteren (voor zij die het niet weten: in Belgie is dat al wel eens 40 of 50). Voor werkgevers niet zo tof, voor mij natuurlijk geweldig! Het ziet er naar uit dat ik grote kans heb om van in het begin terecht te komen in mijn favoriete stad...

Vandaag ben ik naar het Orana Wildlife Park geweest, dat een beetje lijkt op Planckendael. Het was wel verschrikkelijk duur om ginder te geraken. Terwijl je naar de luchthaven kan voor $5, heb ik voor deze trip (slechts 5-10 minuten verder dan de luchthaven) $25 moeten neertellen (heen en terug weliswaar)! Ik heb minder betaald voor het park zelf! Blijkbaar is het de enige shuttle die naar ginder rijdt, geen enkele andere vorm van openbaar vervoer komt daar, en dan profiteren ze ervan natuurlijk. Het is dus geen aanrader als je geen huurauto of zo hebt...

Views, LOTR en Chinese Lanterns

Dat bezoek aan Ferrymead Heritage Park was saai! Het idee was wel leuk: een heel dorp nagebouwd zoals dat eind 19de eeuw moet geweest zijn in NZ. Maar er was niets te doen, en kijken naar lege huisjes met enkele meubels in begint snel te vervelen. Ik ben per ongeluk wel gratis binnen geraakt, dus ik heb er dan toch geen geld aan moeten uitgeven.
Het uitzicht dat je hebt na het ritje in de Gondola (een kabelbaan) is prachtig! Helaas werd het zicht voorbij de stad belemmerd door een hoop wolken, anders had ik ook de Canterbury Plains kunnen zien liggen.

Gisteren (zondag) had ik een Lord of the Rings Edoras Tour van een ganse dag (eat your heart out Bart!). Met een 4WD reden we eerst naar de bewuste heuvel waar ze de set van Edoras gebouwd hadden. Dat is een magnifiek stukje landschap! Daarna reden we de heuvel op, na enkele riviertjes over te steken, en het laatste stuk tot de top van de heuvel deden we te voet. Er was een lunch met schuimwijn voorzien, en de tour guide had enkele replica's bij uit de film die we eens konden uitproberen. Gimli's bijl, Eowyn's zwaard, Theoden's zwaard, de vlag van Rohan en het zwaard van Aragorn, Narsil. Het is best wel leuk om zo'n zwaard vast te hebben; je voelt je direct zo machtig! :-) Veel wind bovenop die heuvel ook. Ann, dat zou niks voor u zijn, want ik vloog al bijna weg daarboven!
Je hoeft natuurlijk die tour niet te doen om de heuvel en omgeving te zien, maar wel als je bovenop de heuvel wil geraken (tenzij clandestien, zoals we iemand hebben zien doen).

's Avonds ben ik naar het Chinese Lantaarn Festival geweest. Dit is eigenlijk de afsluiter van de activiteiten rond het Chinese Nieuwjaar. Massa's lantaarns in allerlei vormen en kleuren, een hoop optredens met dans, muziek en zang (traditioneel Chinees, klassiek en modern), en een hoop kraampjes waar ze Chinees eten en Chinese sieraden en dergelijke verkopen. Heel gezellig!

Mijn bezoek aan de Botanic Gardens was zalig relaxerend! Het was echt een mooie dag gisteren (en dat lijkt vandaag voort te duren).
's Avonds heb ik in een restaurant gegeten waar we een jaar geleden ook geweest waren. Als vrouw alleen krijg je altijd wat meer aandacht, zeker als je ober uit Turkije komt, zoals gisteren het geval was. Hij stelde zelf een gerecht voor, na me uitgevraagd te hebben over eetvoorkeuren, en toen hij zag dat ik het niet ging opkrijgen, stelde hij spontaan voor een doggy-bag mee te geven. Dat had ik nooit zelf durven vragen! Vanavond kan ik dus nogmaals genieten van een heerlijke seafood-linguine met roomsaus! Mmmmmh!

Vandaag ga ik de gondola nemen om mooie zichten te hebben over Christchurch en omgeving, en ga ik Ferrymead Park bezoeken. Dat laatste ziet er mij uit als een soort Bokrijk.

Aan Leentje en Michiel: ik heb al een psycholoog gezien zoals jullie die beschrijven, hoewel ik eerder vond dat hij er jaren 70 uitzag...

Opnieuw in Christchurch

Het was toch iets moeilijker om mij bezig te houden in Timaru dan ik dacht. Ik heb in de namiddag dan maar een tijdje relaxed in de plaatselijke rose gardens gezeten met een boek (uit de wind!).

Toen ik in Christchurch in mijn kamer in de backpackers aan kwam, bleek die kamer niet gekuist te zijn. Ze hadden geen andere kamer voor mij, en hebben dan gewoon propere lakens gegeven. Deze morgen kreeg ik daardoor bijna de helft van de overnachtingsprijs terug! Da's goed verdiend enkel en alleen met lakens te vervangen!

Ik had nog enkele adressen van groepspraktijken in Christchurch waar ik mijn geluk wilde beproeven, en dat heeft nogmaals tot een interessant gesprek geleid. Zoals te verwachten hebben ze in groepspraktijken liever mensen met wat meer ervaring, dus geen jobs te vinden hier. De psycholoog met wie ik gesproken heb, wist mij echter te vertellen dat ik de woorden van Sean uit Dunedin met een korreltje zout moet nemen. Toen ik hem vertelde dat die man zelf migrant was en uit Zuid-Afrika kwam, zei hij dat het misschien een vooroordeel was, maar dat hij al eerder ondervonden had dat Zuid-Afrikanen de dingen nogal zwart-wit (!) zien. Hoewel het zo is dat de meeste klinisch psychologen werken met CBT, is het dus niet zo dat je geen job zou kunnen vinden als je niet volgens dat model werkt. Er zijn dus ook psycho-analytici en systeem-therapeuten in NZ, en die hoeven zichzelf niet te vermommen als CBT-aanhangers(zoals Sean het zo mooi zei). Het is ook niet zo dat psychologen hier bijna enkel in de psychiatrie werken, zoals Sean toch een beetje had laten doorschijnen. Mijn geplande afspraak (maandag) met Ron Chambers zou een hele goede zaak zijn, want die man weet precies wat er allemaal gaande is in de regio.

Blij dat ik weer eens een nieuwe mening gehoord heb (voor de eerste keer van een 100% Nieuw-Zeelander, wat toch niet onbelangrijk is), ga ik deze middag een wandeling maken door de Botanic Gardens. Deze nacht ging plots het brandalarm van de backpackers af (vals alarm), en het heeft 2 uur geduurd vooraleer ik terug in slaap was. Deze morgen heb ik dan een zeer vermoeiende wandeling gemaakt om van backpackers te veranderen (niets te maken met dat brandalarm of die lakens), met een trolley en een samsonite-koffer van ongeveer 20kg. Pfff! Ik verdien dus toch wel wat ontspanning vind ik...

Timaru

Gisterenavond nog een wandeling op het strand gemaakt in de regen, vandaag kan ik dat doen in het zonneke. Door de wind is het momenteel nog een beetje friskes om in bikini op het strand te liggen.
Sollicitatiegewijs is het iets minder: de kerel met wie ik al eerder mails gewisseld had, is er blijkbaar niet (zou normaal terug uit vakantie moeten zijn, maar misschien is hij nu ziek?), en de vrouw die ik gesproken heb was niet echt bereid om een gesprek te hebben blijkbaar. Ze vroeg gewoon mijn CV door te sturen en dan zou ze wel zien. Een dag Timaru was dus niet nodig geweest, maar da's niet erg want het is best wel een gezellig stadje. Ik denk wel dat ik mij hier vandaag kan bezig houden.

Dunedin dag 3

Die tweede vacature hier in Dunedin bleek ook een part-time te zijn. Ze zouden eventueel wel te combineren zijn, maar de kerel die ik gesproken heb (deze keer wel de clinical manager) leek daar niet erg voor te vinden. Ze hebben mijn cv en zouden me op de hoogte houden bij een volgende vacature...

Gisterenavond was er iets speciaal te doen in Dunedin. Het is namelijk de eerste week van het nieuwe academiejaar en aangezien dit een echte studentenstad is hebben ze daar natuurlijk een traditie voor. Nee, geen horde professoren die opgekleed in toga statig door de stad trekken. Het zijn hier juist de eerstejaarsstudenten die door de stad trekken, of eerder denderen, hoewel ook in toga. Hun toga bestaat echter gewoon uit een laken dat rond hun lichaam gewikkeld is, zoals bij de oude Romeinen of Grieken. De meesten hebben ook een lauwerkrans op hun hoofd. Geweldig! Het was gisteren ook maar 15 graden of zoiets, dus ik had wel medelijden met die studenten... Ik heb de grote optocht jammer genoeg gemist, maar ik heb nog een hoop van die eerstejaars door de straten zien lopen. Misschien moeten we dit eens voorstellen aan de nieuwe rector in Leuven... De geinteresseerden kunnen foto's vinden van het evenement van vorig jaar op: http://www.seenindunedin.co.nz/events/student/oweek_toga_parade.html

Deze morgen heb ik het Otago Museum bezocht. Dat is gratis, donaties zijn welkom, zoals zovele musea hier in NZ. Er is heel veel te zien in dit museum, voor iedereen is er wel iets. Er was net een tentoonstelling met het beste uit een fotowedstrijd van Australie, NZ, Antarctica en Nieuw-Guinea. Prachtig! Allemaal foto's van dieren en natuurfenomenen. Op verschillende plaatsen in het museum waren ook video's te zien van o.a. de Maori-legende van het ontstaan van het Zuid-eiland, de eerste levensweek van een Weddell-zeehond op Antartica en een film over alles wat je op het Zuid-eiland vindt.

Binnen een uurtje vertrek ik naar Timaru, waar ik hopelijk een afspraak kan hebben met een of twee mensen van het Timaru Hospital. Op de weg naar Dunedin was ik er al van verschoten hoe groot Timaru eigenlijk is. Wat er toeristisch gezien te doen is, weet ik niet, maar daar zal ik wel achter komen zeker. Hopelijk is het weer ginder beter dan wat ik hier in Dunedin heb meegemaakt, dan kan ik misschien aan't strand gaan liggen als er niks anders te doen is...

Dunedin dag 2

Deze morgen met de trein door de Taieri River Gorge gereden: een absolute aanrader!! Magnifiek landschap! Grappige stoelen binnenin ook: je kan de rugleuning omdraaien, zodat je kan kiezen of je tegenover elkaar of achter elkaar zit. Heel handig ook als er maar weinig volk in de trein zit (zoals vandaag) en de rugleuning in de weg staat van het zicht door het raam. Dat is dan zo opgelost!

Nadien kwam het bezoek aan de chocoladefabriek, waar ik een hoop candybars in mijn pollen gestopt kreeg. Jammer genoeg geen tastings van gewone stukjes chocola (of gesmolten chocola, zoals de gesmolten warme fudge van een tijdje terug), maar met een stuk of vijf van die repen buiten gaan is ook niet slecht natuurlijk.

Het gesprek met Sean van het Dunedin Hospital gisteren is zeer nuttig geweest. Hij is geen clinical director meer, maar senior psychologist in de pijnkliniek. Hij heeft me een hoop tips gegeven om mijn cv te verbeteren, en een aantal zaken verteld die ik nog niet wist. Zo worden hier in NZ psychotherapeuten als minder gezien en dus ook minder betaald dan psychologen, ondanks hun extra 3 jaren opleiding. Gekke kiwi's! Klinisch psycholoog zijn staat hier gelijk aan werken volgens het model van CBT (cognitieve gedragstherapie). Andere modellen worden hier niet gebruikt en zelfs niet eens bekeken tijdens de studie. Gelukkig ben ik wel een fan van CBT, dus dat komt wel in orde. Er zijn hier 2 vacatures, maar een daarvan is een part-time betrekking. Niet voldoende voor de immigratie-dienst... Voor de andere heeft Sean reeds een mail gestuurd naar de verantwoordelijke. Binnenkort misschien meer daarover. Telefonische interviews zijn hier schering en inslag, dus zelfs als ik niet meer de kans krijg om die man te spreken, kan er nog vanalles gebeuren.

Dunedin

Antarctic Centre was de moeite! Grappige videobeelden van pinguins, massa's info over Antarctica (de natuur, het wetenschappelijk onderzoek, de geschiedenis,...), en een ruimte waar het -5 graden is, sneeuw ligt en er om het half uur een echte nagemaakte storm plaats heeft. Tijdens deze "storm" ligt de gevoelstemperatuur ergens tussen de -18 en -24. Kon ik ineens al terug wat wennen aan dat weer dat jullie nu in Belgie hebben. Woehahahaha! Oei, daar mocht ik niet mee lachen zeker. Nee, wacht, ik had enkel beloofd dat ik niet te veel zou stoefen met het weer hier in Nieuw-Zeeland, niet dat ik niet mocht lachen met het weer in Belgie...

In de namiddag was de bewolking al wat meer weggetrokken, en bracht ik een bezoekje aan Willowbank, een wildlife reserve. Daarin vind je zo'n beetje alle dieren die in NZ zitten, zowel inheemse als geimporteerde. Het was de eerste keer dat ik kiwi's zag zonder glas voor, en dan nog wel een stuk of drie-vier! Voor de rest vond ik de boerderijdieren al even leuk als de andere kleine kinderen die er rondliepen...
In Willowbank kan je ook een cultural performance van Maori's meemaken, en net toen ik aan het twijfelen was of ik dit zou doen of niet kwam ik twee Belgen tegen. Prestina heeft er net 6 maanden Australie opzitten waar ze gewerkt heeft als arts. Ze keert nu terug naar Belgie met eerst nog een hoop tussenstops tot ergens in mei. Voor Joeri zijn het dan weer de laatste dagen van zijn vakantie, voor hij terugkeert naar Hongkong, waar hij werkt in een baggerbedrijf. Na een lange babbel lieten we Willowbank links liggen en trokken we naar het centrum om wat Nieuw-Zeelands bier te proeven. Voor degenen die begonnen te denken dat ik een echte alcoholieker begin te worden, is dit alweer een bevestiging, maar die mensen denken maar op...

Het was vandaag een lange busrit naar Dunedin (ongeveer 6 uur), die begon met mist in Christchurch over stralend weer zodra we de stad uitwaren om te eindigen met niets dan wolken in Dunedin.
Ik heb straks een afpsraak met de clinical director van de Otago District Health Board, zodat ik de dag productief kan afsluiten. Voor de volgende twee dagen in Dunedin staan op het programma: een bezoek aan de chocoladefabriek (want het moet niet altijd drank zijn...), een scenic treinreisje door de Taieri River Gorge, en een bezoek aan het Otago-museum. Oh ja, en nog wat CV's uitdelen. ;-)

Voorbij de helft

Gisteren was een ideale dag om de oversteek terug te maken van Wellington naar Picton. Wie onze Nieuw-Zeeland show heeft gezien zal zich geen foto's of videobeelden van deze oversteek via Cook Strait en de Marlborough Sounds herinneren. Toen was het namelijk zo grijs en grauw dat we geen (bruikbare) beelden hebben kunnen maken... Deze keer had ik dus meer geluk.
De namiddag bestond uit een busreis van Picton naar Christchurch, waar ge toch wel 5u30 mee zoet zijt. Hoewel goedkoop en niet oncomfortabel, raad ik iedereen toch aan om rond te reizen met een rental car of iets dergelijks. Zo veel prachtige plaatsen ben ik gepasseerd waar ik met alle plezier videobeelden van had gemaakt. Maar ge kunt natuurlijk niet elk kwartier aan de buschauffeur vragen om te stoppen he! De weg die langs de Pacific Ocean loopt (in de buurt van Kaikoura) is trouwens ideaal voor mensen die dol zijn op zeehonden... Weinig stranden, maar heel veel rotsen, waar die zeehonden maar al te graag op liggen luieren. Als ge wilt kunt ge elke 500m stoppen om zeehonden te zien.

Voor vandaag had ik eigenlijk een tripje gepland met de kabelbaan naar een lookout point waar ge een overzicht hebt over Christchurch en omgeving. Het weer heeft daar echter anders over beslist, want de lucht is volledig bezaaid met een wolkendek waar de zon nog niet is doorgeraakt. Veel view zou ik dus niet hebben...
Last minute heb ik dan maar beslist om naar het Antartic Centre te gaan. Ik wilde dat eigenlijk houden voor mijn laatste dag, omdat het vlak aan de luchthaven ligt, maar ik heb hier in Christchurch al zoveel gedaan dat dit het enige is dat overschiet om op een bewolkte dag te doen!

Wat betreft dat nuchter zijn: Vandaag ben ik nuchter genoeg om te beseffen dat ik reeds over de helft ben van deze reis, en dat vind ik helemaal niet leuk...

Wellington

Gisteren is zowat het enige dat ik gedaan heb, de bus en de ferry genomen tot Wellington. Ik vond het dan ook niet echt noodzakelijk om gisteren iets op deze blog toe te voegen...
Vandaag is toch wel weer productief geweest, aangezien er hier twee vacatures waren. Geen van beide is in het centrum van Wellington, maar dat vind ik allesbehalve erg. Daarnaast heb ik ook een afspraak gemaakt met iemand van de Canterbury District Health Board in Christchurch, maar dat is pas op de 27ste. Zowel in Timaru als in Dunedin ga ik ook een afspraak hebben, maar ik moest nog eens bellen als ik daar aankom. Dat is iets voor volgende week. Tegen dat ik hier vertrek zal ik dus toch een aantal mensen gezien hebben, die mij (hopelijk) zullen contacteren als er terug vacatures zijn.
Ik ben er nog niet in geslaagd Wellington beter te apprecieren dan vorige keer. De stad laat nogal een vuile indruk achter. In tegenstelling tot Christchurch hebt ge hier echt het gevoel dat ge in een grote stad rondloopt. Is ook wel natuurlijk, maar dat heb ik dus niet graag.

Ik heb hier in Wellington trouwens cafe Leuven ontdekt, dat net als Torenhof in Christchurch een Belgian Beer Cafe is met een hoop Belgische bieren en gerechten. Ik vond het toepasselijk om in Leuven iets te gaan drinken, dus heb ik me daar getrakteerd op een blonde Leffe (2 eigenlijk) en een croque monsieur. Nu hoeft er niemand zich nog af te vragen of ik alleen maar wijn drink hier... ;-)

Blenheim - Nelson

Blenheim was productief! 's Morgens naar het ziekenhuis gegaan en David Greer van Human Resources ontmoet. Die was heel enthousiast want ze hebben altijd psychologen tekort. Ze keken daar naar mij alsof ik net uit de hemel kwam vallen (best wel leuk gevoel). Hij zei dat het een wonder was dat ze op dit moment geen vacature hadden, maar misschien komt er binnenkort wel weer een. Hij houdt in ieder geval mijn cv goed bij. Hij geeft mij ineens ook een afspraak in Nelson bij Judith Saunders van de Nelson Marlborough District Health Board, waar ook dit ziekenhuis bijhoort. Jennifer gaat me een lijst geven met namen en telefoonnummers van 'clinical leaders' die ik kan contacteren voor een job. Jippie, er komt schot in de zaak!!
Na het bezoek aan het ziekenhuis was ik van plan om enkele wineries te bezoeken. Toen ik dat vertelde aan David, en dat ik dit te voet ging doen, stelde hij spontaan voor om mij een lift te geven tot een ervan. Heel leuk! Dat zie ik in Belgie niet gebeuren...
In de eerste winery (Highfield Estate) kom ik trouwens enkele mensen tegen van tijdens de seal swim: Alistair en Karen, en hun kinderen Jack en Emily, allemaal Aussies uit Brisbane. Emily heeft een mentale handicap en heeft vaak een favoriete bij nieuwe mensen die ze ontmoet. Tijdens de seal swim was ik dat, en ze was heel blij me terug te zien. De familie nodigt me uit om mee te lunchen, en geeft me zelfs een korting op hetgeen ik moet betalen.
Op de terugweg neem ik nog een kijkje (en proef ik van de wijn natuurlijk) in Matua Winery en in Villa Maria Estate. Ongelooflijk maar waar, in alle wineries zijn de tastings gratis! In Kaikoura moest ge daar 3 NZD voor betalen (ongeveer 1,5-2 euro). Ook niet veel, maar gratis is natuurlijk beter... In Villa Maria kunt ge zelfs 12 verschillende wijnen proberen!! Aangezien het de derde op rij is, houd ik het bij 5. Hoeveel wijnen ik in totaal geproefd heb, weet ik niet, ik ben de tel kwijt geraakt. Villa Maria exporteert ook naar Belgie, en ik heb een emailadres en telefoonnummer van de leverancier op zak. Daar ga ik gebruik van maken als ik terug ben!!

In Nelson heb ik vandaag een uur gebabbeld met Judith Saunders. Geen vacatures momenteel, maar wel enkele emailadressen en telefoonnummers van contactpersonen van andere district health boards. Blijkbaar is hier niemand van NZ zelf. Judith komt uit Californie, terwijl David Greer uit Engeland kwam. Judith raadt me aan om in Christchurch of Dunedin te beginnen werken, omdat dit grotere steden zijn. Dat leek mij ook, maar dan moet ik daar wel een job vinden natuurlijk...

Blenheim, met een terugblik op Kaikoura

Zwemmen met de fur seals was ongelooflijk leuk! Jammer genoeg was het water nogal troebel, dus je kon de zeehonden pas onder water zien als ze ongeveer een meter van je verwijderd zijn. Gelukkig kwam dat nogal frequent voor, en je kon ze altijd voor een stuk boven water zien. Het dichtste dat een van hen bij mij kwam was minder dan een halve meter! Prachtig hoe zijn snuitje je kan aankijken...
De namiddag was behoorlijk druk: Een bezoekje aan de Maori Leap Cave bestond er voornamelijk in dat je moest raden wat de gids in de verschillende stalactieten en stalagmieten zag. Heel grappig! We waren ook maar met twee; er was nog een Canadees meisje, Heather, die Nieuw-Zeeland rondtrok met een working visa.
Daarna ben ik gaan proeven van 6 verschillende wijnen van de Kaikoura winery. Heeeeeel lekker! Enkel de rose vond ik iets minder. Ze maken ook een soort van Baileys, maar dan met wijn ipv whiskey. Veel romiger dan Baileys, en ik verkies toch het origineel. De cellar-tour was eigenlijk niet zo bijzonder, en ik had evengoed enkel de tastings kunnen doen. Maar nu heb ik toch een mooie plaats gezien om een trouw te houden. ;-)

Nu ga ik naar het Wairua Hospital in Blenheim, op sollicitatietocht. Ook het Marlborough Hospice (palliatieve eenheid) staat gepland, maar dat hoort mogelijks bij het ziekenhuis, want het ligt in dezelfde straat. Of ik hier ook nog een winery ga bezoeken weet ik eigenlijk niet. Na gisteren mijn uitgaven eens optellen was ik toch al verschoten. Er zitten natuurlijk al een hoop transportkosten bij voor de rest van de week, maar toch. Ik moet niet te veel zotte dingen meer doen...

Kaikoura

Ik ben veilig en wel in Kaikoura geraakt, en sebiet ga ik met de zeehonden zwemmen! Deze namiddag zit ook al goed vol: een bezoekje aan de Maori Leap Cave en aan de winery van Kaikoura! Eerlijk gezegd wist ik niet eens dat ze hier een winery hadden...
Vanavond trek ik verder naar Blenheim, en dan is het terug tijd voor wat serieus werk he. Dan ga ik terug langs een aantal ziekenhuizen met mijn cv, want daar komen we tenslotte voor.

Hanmer Springs dag 2

De dag van gisteren kort samengevat: paardrijden was heel leuk (en idd, beetje zere billen achteraf), massage was zaaaaaaalig, en om de ontspannende dag compleet te maken op restaurant geweest en daar een ongelooflijk lekkere pasta met spinazie, feta en pompoen gegeten! Lekker loom van de massage ben ik om half tien onder de lakens gekropen voor een zalige nachtrust...
Vandaag heb ik gebruik gemaakt van de thermal pools. Ook heel relaxerend. Ondertussen ligt mijn route ook al vast tot zaterdag 18/02. Chronologisch ziet dat er zo uit: Hanmer Springs - Kaikoura - Blenheim - Nelson - Picton - Wellington - Picton - Christchurch.
Hanmer Springs is blijkbaar niet het allerveiligste stadje in NZ. Gisteren kwam er iemand de i-site binnen die een politiekantoor zocht omdat ze in de auto hadden ingebroken en geld en credit cards gestolen hadden. Vandaag ontmoet ik in de keuken van de lodge een Nederlander die de afgelopen week gewerkt heeft omdat ook zijn geld en credit card gestolen waren hier. Hopelijk geraak ik hier weg zonder bestolen te worden...

Hanmer Springs

Vandaag zit ik in Hanmer Springs, gekend om zijn thermal pools. Het is zo'n beetje het Spa van het Zuid-eiland. Er staat alweer vanalles gepland: straks ga ik een uurtje paardrijden! Dat belooft! Dat is geleden van toen ik 10 jaar was, en toen was het een pony... Ik zal me maar goed insmeren want het zonneke straalt en er is redelijk wat wind, dus ideaal om te verbranden...
Vlak na deze inspanning kan ik bekomen met een (Zweedse) massage van 65 minuten (inclusief gebruik van hot stones en aromatherapie)!! Te bedenken dat ik van sommige mensen niet te veel over het weer mocht praten om hen niet jaloers te maken. Ik denk dat vertellen over zo'n massage veel meer mensen jaloers maakt... :-)
Morgen breng ik een bezoekje aan de thermal pools alvorens te vertrekken naar Kaikoura.

Verbrand door de regen?

Gisteren een kwartier zon gehad, en 's avonds zag ik een beetje rood in mijn gezicht. Toch straf! Ondertussen ziet het niet langer rood, maar bruin. Bedankt mams, voor de les in zonneveiligheid, maar als het regent kunt ge u niet insmeren, want dan regent alles er terug af...
Vandaag regent het niet meer, de wolken zijn aan't wegdrijven, ik ben ingesmeerd tegen de zon, en ik heb mijn zonnebril op zak! Wat zit ik eigenlijk binnen te doen?
Juist ja, nieuwe sollicitatie-adressen zoeken nu er zoveel zijn weggevallen. Ik heb er al een aantal gevonden, dus het gaat terug de goede richting uit...

Typical NZ weather day

Alweer regen vandaag wanneer ik opsta! Hier laat ik me niet door ontmoedigen, dus vol goede moed vertrek ik met de bus naar de eerste adressen. Algauw ontdek ik dat private hospital/resthome niet veel meer is dan een gewoon resthome. Geen psychologen aanwezig dus! Iets later kom ik ook te weten dat geen enkel private hospital een psycholoog in dienst heeft. Als zij iemand nodig hebben, nemen ze contact op met een zelfstandig psycholoog. Geen 18 adressen dus, maar een stuk of 8 (eerste "mislukkingen" bij private hospitals meegerekend), waarvan 2 blijkbaar niet meer bestaan, en 1 waar niemand komt open doen. Op de terugweg regent het nog steeds, maar tegelijkertijd schijnt de zon.
Het is al na de middag wanneer ik terug ben van dit alles. 18 adressen was dus waarschijnlijk niet gelukt op 1 dag... Tijd om mijn weekend te plannen en enkele boekingen te maken hiervoor. Ik weet niet in hoeverre ik op internet kan dit weekend, dus ik zal jullie al een voorsmaakje geven van wat komen gaat. Zaterdagmorgen vertrek ik naar Hanmer Springs, waar ze thermal pools hebben om eens goed te relaxen (blij nu zus?). Ook mogelijkheid voor nek-schouder of full body massage, maar daar moet ik nog eens over denken (wegens prijs, niet omdat ik niet hou van massages!).
Zondagmiddag vertrek ik naar Kaikoura. Hoewel er op zondag geen rechstreekse bus rijdt vanaf Hanmer Springs, heeft de vriendelijke meneer van de i-site een manier gevonden om mij daar te krijgen die dag. Een whale watch uitstap houd ik voor de volgende tour met ons papa, en ik kies op maandag voor een goedkopere, maar waarschijnlijk leukere activiteit: Seal swimming! Jep, dat is wat ge denkt dat het is, zwemmen in de zee tussen de zeehonden!! Ik zie er alvast naar uit...
Op maandagavond neem ik opnieuw de bus, deze keer richting Blenheim, helemaal in het noorden van het Zuid-eiland. Belangrijkste industrie ter plaatse: WIJN! Dat kan dus niet slecht zijn (tenzij vlak voor een sollicitatie...).
Wanneer ik buiten kom van de i-site schijnt de zon en regent het niet meer! Echt waar! De zon brandt zelfs zo dat ik schrik krijg dat ik ga verbranden in mijn gezicht en ik moet mijn ogen tot spleetjes maken tegen het felle licht. Zonnecreme en zonnebril dacht ik natuurlijk niet nodig te hebben vandaag en liggen mooi op mijn kamer...
Ik maak een boeking voor de Fudge Cottage Kitchen Tour voor morgen en krijg de raad niet te zwaar te lunchen zodat ik voldoende kan proeven. Mmmh, dat belooft! Tot slot breng ik een bezoekje aan de Christchurch Art Gallery. Jammer dat ik geen foto's mag nemen, want sommige zaken zijn de moeite waard. Lang leve de absurde kunst! En wat gebeurt er bij het buiten komen? Het regent terug, en de zon is verdwenen... Typisch Nieuw-Zeeland! (ook zeer gekend in Belgie, dus wat dat betreft zal het niet moeilijk zijn om aan te passen)

Christchurch dag 2

Tijd vinden om iets op mijn blogger te zetten is duidelijk geen probleem...

Deze morgen vertrokken om in het centrum langs 6 ziekenhuizen en rusthuizen te gaan met mijn cv. Aangekomen in het eerste rusthuis kom ik te weten dat er geen psychologen werken in NZse rusthuizen, zelfs zelden een sociaal assistent. Dus ga ik daar voorlopig geen tijd in steken... Een application form is verstuurd voor die ene vacature, en in een ander ziekenhuis heb ik mijn cv afgegeven.

Terug in mijn hoofdkwartier (lees: backpackers) doorstreep ik alle adressen van rusthuizen, en probeer ik alles wat er overblijft in (de buitenwijken van) Christchurch op de kaart te lokaliseren. Tegen de tijd dat dit alles klaar is, is het te laat om daar vandaag nog mee te beginnen. Niks van de adressen is te voet te bereiken, en ik moet nog langs de i-site voor informatie over busroutes.
Dan maar de tijd nemen om uitgebreide info te verzamelen in de i-site. Uitstapjes, adressen voor motels e.d., busroutes en timetables,... Ook een kijkje genomen in het aquarium en het kiwi-house. Ik ben dus helemaal opgeladen om morgen langs 18 adressen buiten het centrum te trekken. Vanavond zal ik stilaan ook moeten beslissen waar ik zaterdag naartoe ga. Richting Dunedin of richting Nelson? Leuk als dit je grootste probleem is. ;-)

Uitgeslapen

Ik heb een zalige 12 uur geslapen!!! Het is aan het regenen :-( , maar het is toch ergens tussen de 15 en 20 graden, dus mij hoort ge niet klagen.

Even iets belangrijks: ge moet niet proberen mij op mijn gsm te bereiken. Mijn SIM-kaart kleeft tegen een kartonneke, en in mijn gsm steekt een NZ SIM-kaartje. Dus als ge iets wilt laten weten, stuur je best een mailtje.

Ik ga een altijd adreskes afgaan om mijn cv binnen te gooien (in a manner of speaking ofcourse).

Tata! kus, linneke

Aan deze dag komt geen einde!

Ik ben al wakker van zondagmorgen 5u40, en het is nu dinsdagnacht 3u50 (Belgische tijd). Hoewel ik geprobeerd heb om te slapen in het begin van de vlucht, werd ik telkens onderbroken door stewardessen die rondkwamen met het menu, hoofdtelefoons, warme doekjes, en uiteindelijk het avondmaal (dit alles op misschien een kwartier tijd. Ik ben dan aan de praat geraakt met de dame naast mij, en werd daardoor terug klaarwakker (oke, die 'klaar' moet ge misschien toch weglaten). Die vrouw was namelijk Nieuw-Zeelandse, woont sinds ze haar Canadese man heeft leren kennen in Europa in Canada, en heeft nu een dochter van 18j die gaat studeren in Nieuw-Zeeland. Uuuuren hebben we gebabbeld, 't was echt gezellig, maar slapen heb ik dus niet meer gedaan. Ik ben momenteel niet echt moe, maar meer uitgeput. Ik ga sebiet een hapje te eten zoeken, en dan gaat het niet lang meer duren voor ik in mijn bedje lig.

Ik heb ondertussen een interessante vacature dankzij een tip van het migratiebureau. Voltijds en permanent, zoals het hoort, voor de Canterbury District Health Board, met patienten met een eetstoornis. Enige probleem is dat ik op de computer in deze backpackers enkel internet kan open doen, en dus het applicatie-formulier niet kan openen, invullen en terugsturen. Ik zal dus morgen op zoek moeten gaan naar een internetcafe waar dat wel kan; of misschien beter, ik ga gewoon langs bij dieje health board, en vraag daar een formulier. Meer info volgt!

Een dikke knuffel en drie kussen voor jullie allemaal!

Singapore

Ik ben halverwege Nieuw-Zeeland, namelijk in Singapore. Deze morgen 7u30 trok ik vol enthousiasme de stad in, om reeds om 13u terug te keren naar de luchthaven. Nee, er is niets misgelopen, ik heb mezelf alleen maar kapot gelopen... Wegens beginnende blaren op mijn voeten en de daarbijhorende zere voetjes heb ik mijn wandeltocht door Singapore drastisch moeten inkorten. Gezegd moet wel dat ik ongeveer 2u voorliep op mijn vooraf gemaakte planning, en dat ik dus enkel de Botanic Gardens niet heb gedaan. Na enkele welkome regendruppels, kwamen er bovendien af en toe stortbuien naar beneden donderen vanaf een uur of 12u (al een pak minder welkom). Plus, ik ben toch wel een beetje moe. Ik heb tijdens de ganse vlucht niet geslapen, en dat begin ik stilaan te voelen. Ik besloot dan maar om terug te keren naar de luchthaven en het daar rustig aan te doen.
Ik heb net een zalige douche achter de rug! Ongelooflijk hoe een deugd dat kan doen na een vlucht van 12u en een 4u30 durende wandeling door een vochtige, warme stad!! Ik zit nu in de Plaza Premium Lounge (klinkt chique, nietwaar), en ik mag hier blijven tot 19u (of ik mag ook al eens gaan shoppen, wat ik sebiet ga doen; of toch rondkijken alleszins). In die tijd mag ik zoveel drinken als ik wil (non-alcoholisch wel te verstaan), zoveel eten van de salad-bar als ik wil (of tot die leeg is...), en zoveel internetten als ik wil. Natuurlijk heb ik voor dit pakket wel een kleine prijs moeten betalen, maar omdat ik vlieg met Singapore Airlines heb ik korting gekregen.

Ik wil langs deze weg toch nog even mijn vader bedanken die, met de beste wil ter wereld natuurlijk, zijn gsm-zakje aan mij heeft uitgeleend. Er zitten blijkbaar twee metalen dingskes op die de veiligheidsmensen maar niet konden vinden, ook al hadden ze mijn ganse handbaggage overhoop gehaald. Onvoorstelbaar toch hoe een fragiel evenwicht zoiets is; eens uitgeladen krijgt ge alles er niet meer deftig in...

Lang leve Singapore Airlines trouwens! Hoewel er op hun site maar sprake is van ongeveer 15 films om uit te kiezen, is er in werkelijkheid keuze uit een goeie dertig stuks!!! Hier ligt trouwens voor een groot stuk de oorzaak van het feit dat ik niet geslapen heb... Tandenborstel en tandpasta had ik niet moeten meesleuren in mijn handbaggage, want dat krijg je tijdens je vlucht! Tezamen met een paar sokken (echt waar!!!!).

Jongens, jongens, zo'n qwerty-klavier, daar went ge toch moeilijk aan zene! Zeker na meer dan 24u slaapdeprivatie... Ik ga dus maar eens wat rondkijken, en ietske drinken en eten.
Tot de volgende!

Travel itinerary

EINDELIJK!!!!!!!!!

Na een telefoontje gisteren met Bill King, mijn contactpersoon van de NZ Psychologist Board, had ik deze morgen een mail in mijn mailbox met het verdict van de Board. Aangezien de titel van dit stukje 'Eindelijk!!!!!!' is en niet 'Gdvrdomme' of 'Kl*** Board' of zoiets, was hun verdict dus positief. Ik kom in aanmerking voor registratie!!!!! Jippie!
Ze benadrukten wel nogmaals dat een uitspraak in een Non-binding assessment niet noodzakelijk hetzelfde is als in de echte aanvraag voor registratie. Hopelijk geeft dat dus ook geen problemen meer. Maar na deze boost van positieve energie geloof ik er terug in, dus kom niet af met wat er allemaal nog kan misgaan!
Ondertussen begint ook mijn koffer gepakt te raken (en voorlopig geraakt die nog dicht ook), maar mijn vertrek lijkt nog steeds irreëel... Ik ga mijn best doen om jullie regelmatig op de hoogte te houden van het wel en wee van mijn sollicitatie-/vakantie-reisje. En ik zal ook mijn best doen om niet te veel over het warme weer te zeggen (bij deze heb ik het toch nog maar eens vernoemd ;-) ). Degenen die zichzelf graag pijnigen, of wie weet mij graag uitlachen als ze zien dat het ginder constant aan het regenen is, kunnen terecht op http://home.nzcity.co.nz/weather