Eens iets anders

Eindelijk heb ik even tijd om mijn blog aan te vullen. Het is al de derde keer dat ik op internet kan, maar de vorige keren had ik geen tijd om mij hiermee bezig te houden. Sorry dus dat jullie zo lang hebben moeten wachten op nieuws.
Ik had al een hoop verhalen gepland die jullie de ogen zouden uitsteken, over massages, prachtige landschappen, toffe Vlamingen en leuke handtassen (hierover later zeker meer, misschien pas in een volgende post). Hoewel ik jullie graag jaloers maak, is het voor jullie misschien ook wel eens leuk om iets geheel anders te horen, iets waar je allesbehalve jaloers om moet zijn. Daarom het volgende verhaaltje:

Twee dagen geleden planden we een lange trip aan de oostkant van het Noordeiland. Een doorsteek van Gisborne naar Opotiki (voor de kenners, en de bezitters van een NZ map). Op deze weg namen we een zijweggetje met het idee dit een stukje in te rijden ter afwisseling van de hoofdbaan. Op een bepaald punt zagen we echter dat we ook door deze weg te volgen in Opotiki zouden geraken, maar via een gravel road. Geen probleem, zoiets hebben we al eerder gedaan, en het is een leukere weg dan langs de hoofdbaan. Bovendien hebben we toch nog tijd over. De zichten zijn prachtig. We rijden door de heuvels op en neer, en worden voornamelijk omringd door bossen. Geen enkele auto komen we tegen, niet achter ons en niet voor ons. Dat vinden we maar goed ook, want het weggetje is vaak te smal om met twee te passeren. En huizen? Niet gezien! Na een uurtje rijden ongeveer maken we een zoveelste bocht en voor ons zien we een put in de weg gevuld met water. OK, even stoppen en gaan bekijken, want ge weet nooit! Het ziet er goed doenbaar uit, maar misschien toch maar best een stukje achteruit rijden zodat we een aanloop hebben met de auto. En dan gebeurt het (waar jullie al allemaal op aan het wachten waren), we rijden recht achteruit, terwijl we net uit een bocht kwamen! En wat ligt daar net achter ons? Ja hoor, een greppel met water!!!! Ik kan niet uitstappen want die kant ligt in het water gezakt. We proberen nog gas te geven, maar de auto wil niet meegeven. We zitten vast!!
Ja, daar sta je dan op zo'n prachtig weggetje waar geen enkele auto passeert, en geen enkel huis is. We zoeken nog naar hulpmiddelen om onseigen eruit te krijgen, maar tevergeefs. Goed, dan maar flesje water en regenjas in een rugzakje, rugzakje aan en op weg. Na nog geen 5 minuten zien we een zijweg met een huisnummer vooraan. Wow, zouden we zoveel chance hebben dat we ineens al een huis vinden waar ze ons kunnen helpen? (Think again!) Deze weg lijkt naar nergens te gaan, maar er is wel een huis wat verderop. Niemand thuis natuurlijk. Achteraf bleek dat die eerste weg weldegelijk naar een huis ging wat verder, waar zelfs altijd iemand aanwezig is die ons had kunnen helpen. Het huis waar we gingen "aanbellen" was maar een keer per week of minder bewoond.
Aangezien hier geen hulp te vinden leek, stapten we verder, en verder, en verder, en verder, eerst omhoog, dan omlaag... Na een dik uur kwam het verlossende zicht: een auto, meer nog, een stevige jeep/pick-up. De inzittenden: een vriendelijke deerhunter met bijhorende golden retriever (niet geschikt voor het jagen op herten, maar wel aangenaam gezelschap). Een stevige kabel tussen onze auto en zijn jeep, en op nog geen 10 seconden waren we uit het water. Geen schade aan de auto en we zijn weer vertrokken! Gelukkig maar, want de verzekering komt niet tussen als je zoiets voorhebt op een gravel road. En die put met water? Die geraakten we natuurlijk zonder problemen over...
Kleine noot voor al degenen die anders denken: Ik was niet diegene die achter het stuur zat!!