Opnieuw in Christchurch

Het was toch iets moeilijker om mij bezig te houden in Timaru dan ik dacht. Ik heb in de namiddag dan maar een tijdje relaxed in de plaatselijke rose gardens gezeten met een boek (uit de wind!).

Toen ik in Christchurch in mijn kamer in de backpackers aan kwam, bleek die kamer niet gekuist te zijn. Ze hadden geen andere kamer voor mij, en hebben dan gewoon propere lakens gegeven. Deze morgen kreeg ik daardoor bijna de helft van de overnachtingsprijs terug! Da's goed verdiend enkel en alleen met lakens te vervangen!

Ik had nog enkele adressen van groepspraktijken in Christchurch waar ik mijn geluk wilde beproeven, en dat heeft nogmaals tot een interessant gesprek geleid. Zoals te verwachten hebben ze in groepspraktijken liever mensen met wat meer ervaring, dus geen jobs te vinden hier. De psycholoog met wie ik gesproken heb, wist mij echter te vertellen dat ik de woorden van Sean uit Dunedin met een korreltje zout moet nemen. Toen ik hem vertelde dat die man zelf migrant was en uit Zuid-Afrika kwam, zei hij dat het misschien een vooroordeel was, maar dat hij al eerder ondervonden had dat Zuid-Afrikanen de dingen nogal zwart-wit (!) zien. Hoewel het zo is dat de meeste klinisch psychologen werken met CBT, is het dus niet zo dat je geen job zou kunnen vinden als je niet volgens dat model werkt. Er zijn dus ook psycho-analytici en systeem-therapeuten in NZ, en die hoeven zichzelf niet te vermommen als CBT-aanhangers(zoals Sean het zo mooi zei). Het is ook niet zo dat psychologen hier bijna enkel in de psychiatrie werken, zoals Sean toch een beetje had laten doorschijnen. Mijn geplande afspraak (maandag) met Ron Chambers zou een hele goede zaak zijn, want die man weet precies wat er allemaal gaande is in de regio.

Blij dat ik weer eens een nieuwe mening gehoord heb (voor de eerste keer van een 100% Nieuw-Zeelander, wat toch niet onbelangrijk is), ga ik deze middag een wandeling maken door de Botanic Gardens. Deze nacht ging plots het brandalarm van de backpackers af (vals alarm), en het heeft 2 uur geduurd vooraleer ik terug in slaap was. Deze morgen heb ik dan een zeer vermoeiende wandeling gemaakt om van backpackers te veranderen (niets te maken met dat brandalarm of die lakens), met een trolley en een samsonite-koffer van ongeveer 20kg. Pfff! Ik verdien dus toch wel wat ontspanning vind ik...