Administratieve koffiepauze

Gisteren ben ik naar Brussel geweest om documenten te laten legaliseren voor de immigratiedienst en een Nieuw-Zeelandse bank (voor het openen van een bankrekening). Om het nuttige aan het aangename te koppelen wilde ik er ineens een dagje Brussel van maken, en Ann was zo lief mij te vergezellen.
Voor alle zekerheid belde ik 's morgens voor te vertrekken naar de federale overheidsdienst waar ik moest zijn. Ge kunt nooit weten dat die gesloten zijn, want het is maandag, het is de week van de nationale feestdag, en het is tenslotte een overheidsdienst... Iets na 9u(volgens mijn info het openingsuur) probeer ik voor het eerst, maar ik krijg niemand aan de lijn. Geen paniek, zo'n overheidsdiensten komen maar traag op gang he. Een kwartier lang probeer ik regelmatig opnieuw (op 2 telefoonnummers), maar zonder resultaat. Oei, misschien zijn ze toch gesloten. Vooraleer Ann naar de tramhalte wandelt om daar tevergeefs op mij te wachten, bel ik haar maar eens op om dit te melden. Na een derde poging neemt zij eindelijk te telefoon op, en blijkt dat ik haar uit de douche gehaald heb. Sorry Ann! Het uitstapje Brussel wordt uitgesteld tot donderdag, maar misschien heb ik de verkeerde openingsuren gekregen, dus ik zal nog een paar keer proberen te bellen. Om 9u25 bel ik terug naar Brussel, en een wonder geschiedt: er wordt opgenomen! Aangezien het nogal idioot is om te vragen of ze open zijn als er reeds iemand heeft opgenomen, vraag ik naar hun openingsuren van vandaag. "Van 9u-12u30 en van 13u30-15u30." zegt diejen ambtenaar doodserieus. Dat er eerst een koffiepauze van 25 minuten wordt gehouden die elke aanwezige ambtenaar in de onmogelijkheid stelt de telefoon op te nemen laat hij achterwege...
Enfin, een trein later dan gepland, zijn we dan toch naar Brussel gegaan met het plan verschillende documenten te laten legaliseren. Na een halfuur wachten (ongelooflijk weinig voor zo'n overheidsdienst, maar ze hebben tussen 9u en 9u25 dan ook een hele hoop mensen laten denken dat ze gesloten zijn...) komen we aan een loket waar we na 10 seconden werden doorverwezen naar een ander loket. Of het was omdat de ambtenaar in kwestie geen Nederlands scheen te kennen of dat ik iets vreemd scheen te vragen zullen we nooit zeker weten. Aan dat ander loket zat er alleszins een Nederlandstalige ambtenaar, die ons graag verder hielp. In zover dat mogelijk was tenminste. Van een paspoort of een rijbewijs mag hij geen legalisatie doen, en van de Visa-rekening (nodig voor de bank) ook niet. Dan schiet er enkel nog mijn geboortecertificaat over. Wel een pak goedkoper dan ik verwacht had op die manier. Ik zal mijn originele documenten maar moeten opsturen dan, of gewone kopies voor de bank als dat mag.

In ieder geval is dit alweer achter de rug. Het aantal ontmoetingen met de Belgische administratie loopt zo'n beetje op z'n einde, hoewel ik er niet veel vertrouwen in heb dat de ontmoetingen met de Nieuw-Zeelandse administratie veel beter gaan zijn... Anyway, ik heb er toch een gezellig dagje Brussel op zitten (voor zover ge Brussel gezellig kunt noemen).

Job searching

Het aantal contactpersonen dat ik in Nieuw-Zeeland heb blijft maar oplopen. Ik heb verschillende recruitment agencies ingeschakeld, en daarnaast ook enkele contactpersonen van in februari. Het geeft wel een vreemd gevoel te weten dat er zoveel mensen op zoek zijn naar een job voor mij. Het is ook ongelooflijk hoe ik nog van elke nieuwe persoon iets kan bijleren over hoe het ginder allemaal in zijn werk gaat, over het algemene leven in NZ, etc.

Vandaag heeft men mij er ook op gewezen dat de aanvraag van een residence visa wel eens sneller zou kunnen gaan dan de drie maanden die ik in gedachten had. Dat komt omdat psychologen op de 'shortage list' staan, en visa-aanvragen van psychologen met een job offer daardoor prioritair behandeld worden (lees: op enkele weken tijd). Een andere mogelijkheid is dat ik eerst een work permit aanvraag, wat slechts enkele dagen in beslag zal nemen, en daarna vanuit NZ een residence visa aanvraag. Dat is mogelijk ook goedkoper dan dit vanuit België te doen.
Er is ook nog een derde mogelijkheid: Een tijdelijke job aanvaarden, bijv. zwangerschapsvervanging, die geen recht geeft op residence visa, maar wel op een work permit. Het is moeilijk in NZ om psychologen te vinden die een vervanging willen doen, dus zou het niet moeilijk mogen zijn om aangenomen te worden. Daardoor heb ik al een tijd (werk)ervaring in NZ, en zal het gemakkelijker zijn om een tweede job te vinden. Een job die dan hopelijk wél recht geeft op een residence visa.

Wat het uiteindelijk zal worden, zal de tijd moeten uitwijzen...

Links

Na de vaststelling dat Elke zo lief is geweest om op haar blog een link te zetten naar mijn blog, vond ik dat ik niet kon achterblijven. Na lang zoeken heb ik dan eindelijk gevonden hoe ik hier mijn eigen links in kan zetten. Ga gerust een kijkje nemen op deze interessante sites!

En om deze post toch ook een beetje over Nieuw-Zeeland te laten gaan: mijn jobzoektocht is volop aan de gang, en ik heb daarbij alvast de hulp gekregen van Ron Chambers, clinical manager uit Christchurch! Benieuwd hoe vlot (of niet) het allemaal gaat verlopen...